517. Bổn Sanh Jātaka (Gương Sáng Sự Thật)

Bổn Sanh số 517 về những hạnh nguyện tột cùng của Bồ Tát như Nhẫn Nhục, Tinh Tấn và Bố Thí. Bài học cho mỗi chúng ta là hãy sống đời chính trực để gặt hái quả ngọt của giải thoát.

“Sace vo vuyhamānānaṁ,

sattannaṁ udakaṇṇave;

Manussabalimesāno,

nāvaṁ gaṇheyya rakkhaso;

Anupubbaṁ kathaṁ datvā,

muñcesi dakarakkhasā”.

“Mātaraṁ paṭhamaṁ dajjaṁ,

Bhariyaṁ datvāna bhātaraṁ;

Tato sahāyaṁ datvāna,

Pañcamaṁ dajjaṁ brāhmaṇaṁ;

Chaṭṭhāhaṁ dajjamattānaṁ,

Neva dajjaṁ mahosadhaṁ”.

“Posetā te janettī ca,

dīgharattānukampikā;

Chabbhī tayi padussati,

paṇḍitā atthadassinī;

Aññaṁ upanisaṁ katvā,

vadhā taṁ parimocayi.

Taṁ tādisiṁ pāṇadadiṁ,

orasaṁ gabbhadhāriniṁ;

Mātaraṁ kena dosena,

dajjāsi dakarakkhino”.

“Daharā viyalaṅkāraṁ,

dhāreti apiḷandhanaṁ;

Dovārike anīkaṭṭhe,

ativelaṁ pajagghati.

Athopi paṭirājūnaṁ,

sayaṁ dūtāni sāsati;

Mātaraṁ tena dosena,

dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Itthigumbassa pavarā,

accantaṁ piyabhāṇinī;

Anuggatā sīlavatī,

chāyāva anapāyinī.

Akkodhanā puññavatī,

paṇḍitā atthadassinī;

Ubbariṁ kena dosena,

dajjāsi dakarakkhino”.

“Khiḍḍāratisamāpannaṁ,

anatthavasamāgataṁ;

Sā maṁ sakāna puttānaṁ,

ayācaṁ yācate dhanaṁ.

Sohaṁ dadāmi sāratto,

bahuṁ uccāvacaṁ dhanaṁ;

Suduccajaṁ cajitvāna,

pacchā socāmi dummano;

Ubbariṁ tena dosena,

dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Yenocitā janapadā,

ānītā ca paṭiggahaṁ;

Ābhataṁ pararajjebhi,

abhiṭṭhāya bahuṁ dhanaṁ.

Dhanuggahānaṁ pavaraṁ,

sūraṁ tikhiṇamantinaṁ;

Bhātaraṁ kena dosena,

dajjāsi dakarakkhino”.

“Yenocitā janapadā,

ānītā ca paṭiggahaṁ;

Ābhataṁ pararajjebhi,

abhiṭṭhāya bahuṁ dhanaṁ.

Dhanuggahānaṁ pavaro,

sūro tikhiṇamanti ca;

Mayāyaṁ sukhito rājā,

atimaññati dārako.

Upaṭṭhānampi me ayye,

na so eti yathā pure;

Bhātaraṁ tena dosena,

dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Ekarattena ubhayo,

tvañceva dhanusekha ca;

Ubho jātettha pañcālā,

sahāyā susamāvayā.

Cariyā taṁ anubandhittho,

ekadukkhasukho tava;

Ussukko te divārattiṁ,

sabbakiccesu byāvaṭo;

Sahāyaṁ kena dosena,

dajjāsi dakarakkhino”.

“Cariyā maṁ ayaṁ ayye,

pajagghittho mayā saha;

Ajjāpi tena vaṇṇena,

ativelaṁ pajagghati.

Ubbariyāpihaṁ ayye,

mantayāmi rahogato;

Anāmanto pavisati,

pubbe appaṭivedito.

Laddhadvāro katokāso,

ahirikaṁ anādaraṁ;

Sahāyaṁ tena dosena,

dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Kusalo sabbanimittānaṁ,

rutaññū āgatāgamo;

Uppāte supine yutto,

niyyāne ca pavesane.

Paṭṭho bhūmantalikkhasmiṁ,

Nakkhattapadakovido;

Brāhmaṇaṁ kena dosena,

Dajjāsi dakarakkhino”.

“Parisāyampi me ayye,

ummīlitvā udikkhati;

Tasmā accabhamuṁ luddaṁ,

dajjāhaṁ dakarakkhino”.

“Sasamuddapariyāyaṁ,

mahiṁ sāgarakuṇḍalaṁ;

Vasundharaṁ āvasasi,

amaccaparivārito.

Cāturanto mahāraṭṭho,

vijitāvī mahabbalo;

Pathabyā ekarājāsi,

yaso te vipulaṁ gato.

Soḷasitthisahassāni,

āmuttamaṇikuṇḍalā;

Nānājanapadā nārī,

devakaññūpamā subhā.

Evaṁ sabbaṅgasampannaṁ,

sabbakāmasamiddhinaṁ;

Sukhitānaṁ piyaṁ dīghaṁ,

jīvitaṁ āhu khattiya.

Atha tvaṁ kena vaṇṇena,

kena vā pana hetunā;

Paṇḍitaṁ anurakkhanto,

pāṇaṁ cajasi duccajaṁ”.

“Yatopi āgato ayye,

mama hatthaṁ mahosadho;

Nābhijānāmi dhīrassa,

anumattampi dukkaṭaṁ.

Sace ca kismici kāle,

maraṇaṁ me pure siyā;

So me putte paputte ca,

sukhāpeyya mahosadho.

Anāgataṁ paccuppannaṁ,

sabbamatthampi passati;

Anāparādhakammantaṁ,

na dajjaṁ dakarakkhino”.

“Idaṁ suṇātha pañcālā,

cūḷaneyyassa bhāsitaṁ;

Paṇḍitaṁ anurakkhanto,

pāṇaṁ cajati duccajaṁ.

Mātu bhariyāya bhātucca,

sakhino brāhmaṇassa ca;

Attano cāpi pañcālo,

channaṁ cajati jīvitaṁ.

Evaṁ mahatthikā paññā,

nipuṇā sādhucintinī;

Diṭṭhadhammahitatthāya,

samparāyasukhāya cā”ti.

Dakarakkhasajātakaṁ sattamaṁ.