Nội dung dưới đây được dịch tự động. Có thể chưa hoàn toàn chính xác về thuật ngữ Phật học. Vui lòng tham chiếu bản gốc tiếng Anh hoặc Pāli để đối chiếu.
Như vầy tôi nghe.
Một thời, Đức Thế Tôn trú tại gần thành Xá-vệ, trong Kỳ-đà Lâm, tinh xá của ông Cấp Cô Độc.
Bấy giờ, sau bữa ăn, trên đường khất thực trở về, một số Tỳ-kheo ngồi lại với nhau tại giảng đường dưới gốc cây kareri, và cuộc đàm luận này khởi lên giữa họ:
“Thưa các Hiền giả, khi một Tỳ-kheo chỉ ăn đồ khất thực đi khất thực, thỉnh thoảng vị ấy được thấy những cảnh khả ái, nghe những tiếng khả ái, ngửi những mùi khả ái, nếm những vị khả ái, và xúc chạm những vật khả ái.
Vị ấy đi khất thực được cung kính, tôn trọng, kính ngưỡng, đảnh lễ và cúng dường.
Này chư Hiền giả, chúng ta cũng nên chỉ ăn đồ khất thực.
Thỉnh thoảng chúng ta cũng sẽ được thấy những cảnh khả ái, nghe những tiếng khả ái, ngửi những mùi khả ái, nếm những vị khả ái, và xúc chạm những vật khả ái.
Chúng ta cũng sẽ đi khất thực được cung kính, tôn trọng, kính ngưỡng, đảnh lễ và cúng dường.”
Lúc bấy giờ, cuộc đàm luận giữa các Tỳ-kheo ấy bị bỏ dở.
Rồi vào buổi chiều muộn, Đức Thế Tôn ra khỏi thiền định, đi đến giảng đường dưới gốc cây kareri, nơi Ngài ngồi xuống trên chỗ đã trải sẵn và nói với các Tỳ-kheo:
“Này các Tỳ-kheo, các ông vừa ngồi đàm luận về điều gì? Cuộc đàm luận nào bị bỏ dở?”
Các Tỳ-kheo liền bạch Ngài về điều họ đã đàm luận. Đức Thế Tôn dạy:
“Này các Tỳ-kheo, điều đó không thích hợp cho các ông, những người đã xuất gia từ bỏ gia đình sống không gia đình vì lòng tin, để đàm luận về những điều như vậy.
Khi các ông ngồi lại với nhau, các ông nên làm một trong hai điều: đàm luận về Pháp hoặc giữ im lặng thánh.”
Rồi, sau khi hiểu rõ sự việc này, vào dịp ấy, Đức Thế Tôn đã thốt lên lời cảm hứng này:
“Tỳ-kheo nương tựa khất thực,
Tự mình nuôi sống, không nuôi dưỡng ai khác;
Người vô nhiễm ấy được chư Thiên cũng đố kỵ,
Nhưng không phải nếu vị ấy tìm cầu danh vọng và tiếng tăm.”
Evaṁ me sutaṁ—
ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.
Tena kho pana samayena sambahulānaṁ bhikkhūnaṁ pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantānaṁ karerimaṇḍalamāḷe sannisinnānaṁ sannipatitānaṁ ayamantarākathā udapādi:
“Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu piṇḍāya caranto labhati kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike sotena sadde sotuṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike ghānena gandhe ghāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike jivhāya rase sāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ.
Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu sakkato garukato mānito pūjito apacito piṇḍāya carati.
Handāvuso, mayampi piṇḍapātikā homa.
Mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike sotena sadde sotuṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike ghānena gandhe ghāyituṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike jivhāya rase sāyituṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ;
mayampi sakkatā garukatā mānitā pūjitā apacitā piṇḍāya carissāmā”ti.
Ayañcarahi tesaṁ bhikkhūnaṁ antarākathā hoti vippakatā.
Atha kho bhagavā sāyanhasamayaṁ paṭisallānā vuṭṭhito yena karerimaṇḍalamāḷo tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi.
Nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi:
“kāya nuttha, bhikkhave, etarahi kathāya sannisinnā, kā ca pana vo antarākathā vippakatā”ti?
“Idha, bhante, amhākaṁ pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantānaṁ karerimaṇḍalamāḷe sannisinnānaṁ sannipatitānaṁ ayamantarākathā udapādi:
‘Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu piṇḍāya caranto labhati kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike sotena sadde sotuṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike ghānena gandhe ghāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike jivhāya rase sāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ.
Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu sakkato garukato mānito pūjito apacito piṇḍāya carati.
Handāvuso, mayampi piṇḍapātikā homa.
Mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ …pe…
kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ.
Mayampi sakkatā garukatā mānitā pūjitā apacitā piṇḍāya carissāmā’ti.
Ayaṁ kho no, bhante, antarākathā vippakatā, atha bhagavā anuppatto”ti.
“Na khvetaṁ, bhikkhave, tumhākaṁ patirūpaṁ kulaputtānaṁ saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajitānaṁ yaṁ tumhe evarūpiṁ kathaṁ katheyyātha.
Sannipatitānaṁ vo, bhikkhave, dvayaṁ karaṇīyaṁ—
dhammī vā kathā ariyo vā tuṇhībhāvo”ti.
Atha kho bhagavā etamatthaṁ viditvā tāyaṁ velāyaṁ imaṁ udānaṁ udānesi:
“Piṇḍapātikassa bhikkhuno,
Attabharassa anaññaposino;
Devā pihayanti tādino,
No ce saddasilokanissito”ti.
Aṭṭhamaṁ.
SC 1Thus I heard: At one time the Gracious One was dwelling near Sāvatthī, in Jeta’s Wood, at Anāthapiṇḍika’s monastery. Then at that time, amongst many monks, after returning from the alms-round after the meal, assembling together, and sitting in the Kareri Round Hall, this conversation arose:
SC 2“An alms-gathering monk, venerable friends, while walking for alms gets the opportunity from time to time to see appealing forms with the eye; gets the opportunity from time to time to hear appealing sounds with the ear; gets the opportunity from time to time to smell appealing smells with the nose; gets the opportunity from time to time to taste appealing flavours with the tongue; gets the opportunity from time to time to touch appealing tangibles with the body. An alms-gathering monk, venerable friends, walking for alms is venerated, respected, revered, honoured, and esteemed.
SC 3“Now, venerable friends, we too should be alms-gatherers, and we also will get the opportunity from time to time to see appealing forms with the eye; and we also will get the opportunity from time to time to hear appealing sounds with the ear; and we also will get the opportunity from time to time to smell appealing smells with the nose; and we also will get the opportunity from time to time to taste appealing flavours with the tongue; and we also will get the opportunity from time to time to touch appealing tangibles with the body; and we also will walk for alms being venerated, respected, revered, honoured, and esteemed.” Now this conversation that arose amongst those monks was left unfinished.
SC 4Then the Gracious One, having risen from seclusion in the evening time, went to the Kareri Round Hall, and after going, he sat down on the prepared seat. Having sat down the Gracious One addressed the monks, saying: “What is the talk about, monks, amongst those who have assembled at present, and what is the conversation that you left unfinished?”
SC 5“Here, reverend Sir, after returning from the alms-round after the meal, assembling together, and sitting in the Kareri Round Hall, this conversation arose:
SC 6“‘An alms-gathering monk, venerable friends, while walking for alms gets the opportunity from time to time to see appealing forms with the eye; gets the opportunity from time to time to hear appealing sounds with the ear; gets the opportunity from time to time to smell appealing smells with the nose; gets the opportunity from time to time to taste appealing flavours with the tongue; gets the opportunity from time to time to touch appealing tangibles with the body. An alms-gathering monk, venerable friends, walking for alms is venerated, respected, revered, honoured, and esteemed.
SC 7“‘Now, venerable friends, we too should be alms-gatherers, and we also will get the opportunity from time to time to see appealing forms with the eye; and we also will get the opportunity from time to time to hear appealing sounds with the ear; and we also will get the opportunity from time to time to smell appealing smells with the nose; and we also will get the opportunity from time to time to taste appealing flavours with the tongue; and we also will get the opportunity from time to time to touch appealing tangibles with the body; and walking for alms we also will be venerated, respected, revered, honoured, and esteemed.’ This is the conversation, reverend Sir, that was left unfinished, then the Gracious One arrived.”
SC 8“This is certainly not suitable, monks, for you sons of good family who through faith have gone forth from the home to homelessness, that you should talk such talk. When you have assembled together, monks, there are two things that you ought to do: talk about the Dhamma, or maintain noble silence.”
SC 9Then the Gracious One, having understood the significance of it, on that occasion uttered this exalted utterance:
SC 10“The devas envy the alms-gathering monk,
Self-supporting, not nourishing another, Such a one—
But not if [he is] dependent on becoming famous.”
Như vầy tôi nghe.
Một thời, Đức Thế Tôn trú tại gần thành Xá-vệ, trong Kỳ-đà Lâm, tinh xá của ông Cấp Cô Độc.
Bấy giờ, sau bữa ăn, trên đường khất thực trở về, một số Tỳ-kheo ngồi lại với nhau tại giảng đường dưới gốc cây kareri, và cuộc đàm luận này khởi lên giữa họ:
“Thưa các Hiền giả, khi một Tỳ-kheo chỉ ăn đồ khất thực đi khất thực, thỉnh thoảng vị ấy được thấy những cảnh khả ái, nghe những tiếng khả ái, ngửi những mùi khả ái, nếm những vị khả ái, và xúc chạm những vật khả ái.
Vị ấy đi khất thực được cung kính, tôn trọng, kính ngưỡng, đảnh lễ và cúng dường.
Này chư Hiền giả, chúng ta cũng nên chỉ ăn đồ khất thực.
Thỉnh thoảng chúng ta cũng sẽ được thấy những cảnh khả ái, nghe những tiếng khả ái, ngửi những mùi khả ái, nếm những vị khả ái, và xúc chạm những vật khả ái.
Chúng ta cũng sẽ đi khất thực được cung kính, tôn trọng, kính ngưỡng, đảnh lễ và cúng dường.”
Lúc bấy giờ, cuộc đàm luận giữa các Tỳ-kheo ấy bị bỏ dở.
Rồi vào buổi chiều muộn, Đức Thế Tôn ra khỏi thiền định, đi đến giảng đường dưới gốc cây kareri, nơi Ngài ngồi xuống trên chỗ đã trải sẵn và nói với các Tỳ-kheo:
“Này các Tỳ-kheo, các ông vừa ngồi đàm luận về điều gì? Cuộc đàm luận nào bị bỏ dở?”
Các Tỳ-kheo liền bạch Ngài về điều họ đã đàm luận. Đức Thế Tôn dạy:
“Này các Tỳ-kheo, điều đó không thích hợp cho các ông, những người đã xuất gia từ bỏ gia đình sống không gia đình vì lòng tin, để đàm luận về những điều như vậy.
Khi các ông ngồi lại với nhau, các ông nên làm một trong hai điều: đàm luận về Pháp hoặc giữ im lặng thánh.”
Rồi, sau khi hiểu rõ sự việc này, vào dịp ấy, Đức Thế Tôn đã thốt lên lời cảm hứng này:
“Tỳ-kheo nương tựa khất thực,
Tự mình nuôi sống, không nuôi dưỡng ai khác;
Người vô nhiễm ấy được chư Thiên cũng đố kỵ,
Nhưng không phải nếu vị ấy tìm cầu danh vọng và tiếng tăm.”
Evaṁ me sutaṁ—
ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.
Tena kho pana samayena sambahulānaṁ bhikkhūnaṁ pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantānaṁ karerimaṇḍalamāḷe sannisinnānaṁ sannipatitānaṁ ayamantarākathā udapādi:
“Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu piṇḍāya caranto labhati kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike sotena sadde sotuṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike ghānena gandhe ghāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike jivhāya rase sāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ.
Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu sakkato garukato mānito pūjito apacito piṇḍāya carati.
Handāvuso, mayampi piṇḍapātikā homa.
Mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike sotena sadde sotuṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike ghānena gandhe ghāyituṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike jivhāya rase sāyituṁ, mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ;
mayampi sakkatā garukatā mānitā pūjitā apacitā piṇḍāya carissāmā”ti.
Ayañcarahi tesaṁ bhikkhūnaṁ antarākathā hoti vippakatā.
Atha kho bhagavā sāyanhasamayaṁ paṭisallānā vuṭṭhito yena karerimaṇḍalamāḷo tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi.
Nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi:
“kāya nuttha, bhikkhave, etarahi kathāya sannisinnā, kā ca pana vo antarākathā vippakatā”ti?
“Idha, bhante, amhākaṁ pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantānaṁ karerimaṇḍalamāḷe sannisinnānaṁ sannipatitānaṁ ayamantarākathā udapādi:
‘Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu piṇḍāya caranto labhati kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike sotena sadde sotuṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike ghānena gandhe ghāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike jivhāya rase sāyituṁ, labhati kālena kālaṁ manāpike kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ.
Piṇḍapātiko, āvuso, bhikkhu sakkato garukato mānito pūjito apacito piṇḍāya carati.
Handāvuso, mayampi piṇḍapātikā homa.
Mayampi lacchāma kālena kālaṁ manāpike cakkhunā rūpe passituṁ …pe…
kāyena phoṭṭhabbe phusituṁ.
Mayampi sakkatā garukatā mānitā pūjitā apacitā piṇḍāya carissāmā’ti.
Ayaṁ kho no, bhante, antarākathā vippakatā, atha bhagavā anuppatto”ti.
“Na khvetaṁ, bhikkhave, tumhākaṁ patirūpaṁ kulaputtānaṁ saddhā agārasmā anagāriyaṁ pabbajitānaṁ yaṁ tumhe evarūpiṁ kathaṁ katheyyātha.
Sannipatitānaṁ vo, bhikkhave, dvayaṁ karaṇīyaṁ—
dhammī vā kathā ariyo vā tuṇhībhāvo”ti.
Atha kho bhagavā etamatthaṁ viditvā tāyaṁ velāyaṁ imaṁ udānaṁ udānesi:
“Piṇḍapātikassa bhikkhuno,
Attabharassa anaññaposino;
Devā pihayanti tādino,
No ce saddasilokanissito”ti.
Aṭṭhamaṁ.